24 Mei 2016

Stomme antwoorden

Klein hoofd deel 8

We moesten eten van de hapjes die de therapeute op tafel had gezet en intussen ons huiswerk, een schrijfopdracht, bespreken. Kees vond het confronterend om over zijn jeugd te schrijven, over zijn moeder, die hem regelmatig strafte door hem tijdens het eten in de hoek van de kamer te laten staan, met zijn gezicht naar de muur. Zijn ouders en broers kauwden en slikten alsof hun leven ervan afhing, zei hij. Sinds de dood van zijn jongste broer werd er aan tafel weinig gesproken. Het broertje was onder een vrachtwagen gekomen toen hij met Kees op weg was naar school.

Abonneer je op de Revisor

4 boeken als welkom, 2 nummers en 1 login

Koop de Revisor los!

bestel direct de halfjaarboeken of oude jaargangen

18 Mei 2016

Voorbijgangers

Satellietverhaal

Voor Revisor 11 (koop dat nummer! Neem een abonnement!) schreef Wytske Versteeg het verhaal 'De levenden', over een vrouw die terugkeert onder de mensen, en een vreemde, met een cowboyhoed. Op ons verzoek schreef Versteeg de non-fictievariant van het verhaal, een satellietverhaal, 'Voorbijgangers'.

*

Na dagen gedroogd voedsel hopen we op een goed ontbijt, maar daarvoor komen we net te laat aan bij het restaurant aan het begin van de trail. In plaats daarvan eten we ijsjes, het enig eetbare dat te verkrijgen valt, en bekijken de kranten: Robin Williams is dood. Een stel uit Santa Cruz geeft ons een lift terug naar de vallei en daar nemen we de bus terug naar de bewoonde wereld. In El Portal, vlak buiten Yosemite, het motel. De Cedar Lodge werd berucht nadat een motelmedewerker drie vrouwen ombracht die kort daarvoor in het motel hadden verbleven. Wie de berichten over de Yosemite-moorden terugleest, ziet hoe het afgrijzen niet slechts betrekking heeft op de misdaad zelf. Het gaat om de plek waar de moorden gepleegd zijn; de zuiverheid van Yosemite is besmet, het paradijs verloren.

Lees onze nieuwsbrief

Het is gratis, en maandelijks

Schrijf mee aan de Revisor

Stuur je proza, poëzie of essayistiek in

12 Mei 2016

Onder de bomen

500 à 1000

Bij de laan omhoog naar school komen we elkaar vaak tegen, in dat bekakte dorp waar iedereen iedereen kent. Hij komt van de ene kant en ik van de andere. Hij is een jaar jonger en ik geloof niet dat we elkaar vaak groeten, hoewel we vrienden delen. Hij is klein en verlegen. Hij is ook knap en slim, maar zijn broer is knapper en slimmer.
Wanneer hij gaat studeren logeert hij een paar weken bij mij, ik woon al een jaar in de stad. Ik maak mee hoe studenten hem ontgroenen, zie hem de fouten maken die ik ook heb gemaakt.
Hij slaapt een keer met een meisje dat op dat moment mijn vriendin is, een klein wicht met grote tieten. We staan op een feest als hij het opbiecht en anderen kijken toe, hij zegt: ‘Alle recht me op mijn bek te slaan.’ Ik hoor hem aan, ik weet me nog minder raad met de situatie dan hij.

11 Mei 2016

Dit is water

Voorpublicatie nummer 11

Roelof ten Napel (1993) groeide op in Friesland en ging daarna wiskunde studeren in Utrecht. Zijn debuut Constellaties verscheen in 2014 bij Uitgeverij Atlas Contact, en hij was in 2015 laureaat van een C.C.S. Crone-stipendium; eerder was hij tweemaal Write Now!-finalist. Hij publiceerde eerder in onder andere Het Liegend Konijn en Tirade.

We openen Revisor 11 met het verhaal 'Dit is water'. Dit is een voorproefje. Nieuwsgierig naar de rest? Neem een abonnement (dan kun je het hele verhaal ook online lezen), of koop een exemplaar bij uw boekhandel, bijvoorbeeld bij DonnerAthenaeumBroeseVan der VeldeDe Kler of De Omslag.

Amos trok zich op aan de rand van het zwembad, keek omhoog naar het tijdenbord en besefte dat hij nooit veel sneller zou zijn dan dit. Hij liep naar het bankje waarop zijn handdoek lag, die hij over zijn hoofd sloeg. De volgende jongens gingen klaarstaan voor het startsein, het juichen van familie kaatste tegen de tegels en kreeg iets afstandelijks. Het klonk vooral holler, misschien, als van een oude opname – alsof de mensen erachter ontbraken. In gedachten speelde zijn laatste baan zich weer af, tot aan zijn hand, reikend naar de muur; de vermoeidheid in zijn spieren. Zijn coach kwam naar hem toe en Amos zei dat hij geen idee had waarom hij zwom.
— Iedereen heeft mindere dagen.
Amos knikte, maar hij had geen mindere dag.

10 Mei 2016

Iets voor een clown

Klein hoofd deel 7

Er hing een haar in de plant. Hij stond in de hoek van de kleine kamer in het gekkenhuis. Jona zat ertegenaan. Ze zei dat ze geen positief stemmende beelden had kunnen vinden voor haar filmpje. Eigenlijk kon ze zich nergens positief over voelen. Ze was vijfenveertig en had nog nooit een relatie gehad. Het voelde alsof ze niet meedeed, zei ze. Ze huilde.
De therapeute aarzelde. Dat is niet zo mooi, zei ze uiteindelijk.

06 Mei 2016

Raspberry Beret

Satellietverhaal

Voor Revisor 11 (koop dat nummer! Neem een abonnement!) schreef Sanneke van Hassel het verhaal 'Eigen grond', over vrienden die 'buiten' gaan wonen, met 'in burgerlijkheid gevangen personages', zoals Thomas Heerma van Voss het verwoordde in het Redactioneel. Op ons verzoek gaf Van Hassel een van die personages, Anita, een tweede, online leven, in dit satellietverhaal, 'Raspberry Beret'.

*

Vanachter het raam zwaait Anita de kinderen uit. Ze gaat aan de eetbar zitten, drinkt koffie en leest het plaatselijk nieuws. Er is een vuurwapen gevonden in de bossen bij de pannekoekenboerderij, Schiphol streeft Charles de Gaulle voorbij. Ze slaat de krant dicht en rookt bij het open raam. Het gras is hoog, de halmen bewegen in de wind. Anita tikt de as af op de vensterbank en gooit de peuk naast de druif die onder de vensterbank groeit. Ze ruimt de ontbijtboel niet af, ze danst wild, op een nummer van Prince. Ze springt op de salontafel, die naar links helt. Snel stapt ze op het tapijt en zet de muziek uit, middenin het nummer.

03 Mei 2016

Twee gedichten

Voorpublicatie nummer 11

Pim te Bokkel (1983) publiceerde drie dichtbundels bij uitgeverij Nieuw Amsterdam. In 2007 werd zijn debuut genomineerd voor de C. Buddingh’-prijs. Dit is hoe een storm ontstaat verscheen als laatste. Bij de olieverfschilderijen van dode dieren en verwelkte bloemstukken van Pieter Knorr schreef hij de onderstaande gedichten. Nieuwsgierig naar de gehele reeks? Neem een abonnement, of bestel een exemplaar bij uw boekhandel, bijvoorbeeld bij DonnerAthenaeumBroeseVan der VeldeDe Kler of De Omslag.

29 April 2016

Niets van dit alles

Voorpublicatie nummer 11

Samanta Schweblin (Buenos Aires, 1978) is een verhalenschrijfster pur sang. Met haar drie verhalenbundels won ze de Premio Casa de las Américas, de Premio Juan Rulfo en de Premio Ribero del Duero. Onlangs verscheen de Nederlandse vertaling van haar eerste roman, Gif, waarmee ze genomineerd is voor de Premio Mario Vargas Llosa. Schweblin woont en werkt in Berlijn.

In Revisor 11 publiceren we het verhaal 'Niets van dit alles' in de vertaling van Luc de Rooy. Dit is een voorproefje. Nieuwsgierig naar de rest? Neem een abonnement (dan kun je het hele verhaal ook online lezen), of koop een exemplaar bij uw boekhandel, bijvoorbeeld bij DonnerAthenaeumBroeseVan der VeldeDe Kler of De Omslag.

*

‘We zijn verdwaald,’ zegt mijn moeder.
Ze remt en buigt zich over het stuur. Haar oude, dunne vingers houden krachtig het plastic vast. We bevinden ons op meer dan een halfuur van huis, in een van onze meest geliefde villawijken. Er staan prachtige, uitgestrekte landhuizen, maar de straten zijn er onverhard – en nu modderig omdat het de hele nacht heeft geregend.
‘Moest je zo nodig midden in de modder stoppen? Hoe komen we hier nu weer uit?’

27 April 2016

Een schrijver in de familie

Klein hoofd deel 6

Van alle moeilijke geluiden waren de onnodige geluiden het moeilijkst. Met open mond eten was niet nodig. Grote happen nemen en haastig kauwen ook niet, of zachtjes zuchten nadat je iets had doorgeslikt. Mijn vader nam enorme happen, duwde zijn eten in een wangzak en begon dan te praten. Als ik daar vroeger opmerkingen over maakte, zei hij dat hij zich bij zijn vrouw en kinderen niet netjes hoefde te gedragen. Juist wel, vond ik. Het was niet logisch om je van je smerigste kant te laten zien bij de mensen van wie je het meest hield.

26 April 2016

Jammer, geen reclame

Boekhandel van de maand

De positie van boekhandelaren is de laatste tien jaar erg veranderd. Boekhandelaren zijn steeds belangrijker in het boekenvak: ze geven quotes achterop boeken, ze verschijnen op feestjes, ze kopen boeken in die getipt zijn door de collega’s van het boekenpanel van DWDD. Boekhandelaren spreken zich uit over boeken, Jan van Mersbergen spreekt zich uit over boekhandels in de nieuwe rubriek Boekhandel van de maand. Iedere laatste dinsdag van de maand.

Vandaag de derde aflevering: De Kler in o.a. Leiden.

25 April 2016

28 april wordt Laura Broekhuysens nieuwe boek Winter-IJsland gepresenteerd, dat voortkomt uit haar reeksen op Revisor.nl (Winter-IJsland & Zomer-IJsland). Met Laura vroegen we Bernke Klein Zandvoort en Richard de Nooy hún IJsland te beschrijven in een kort verhaal. Dit is 'De vier laatsten', Nooy-IJsland.

*

Omdat je ooit in een druk café gekscherend verklaarde dat je een hekel hebt aan gelukzoekende IJslandse spitsen, die zich enkel en alleen in Nederland vestigen om lokale keepers te vernederen en onze eigen spitsen het brood uit de mond te stoten, wordt je gevraagd iets te vertellen over IJsland. ‘Kon Ronald Giphart niet,’ vraag je nog aan de redacteur, die dat iets te stellig ontkent en het bovendien geen bezwaar lijkt te vinden dat je nog nooit in IJsland bent geweest. Dat zou een probleem kunnen zijn, ware het niet dat je een aantal troeven in handen hebt, die jou de uitgelezen persoon maken om deze geiser te dempen, dit zeehondje te wassen, deze Finnbogason te tackelen.

22 April 2016

Gedicht

Voorpublicatie nummer 11

Ellen Deckwitz (1982) is een van de belangrijkste hedendaagse jonge dichters. Ze was Nederlands Kampioen Poetry Slam in 2009 en won met De steen vreest mij de C. Buddingh’-prijs voor het beste poëziedebuut. Ze is een geziene gast op festivals als Lowlands, de Nacht van de Poëzie en Saint Amour, ze draagt haar werk regelmatig voor op televisie, bijvoorbeeld bij Man bijt hond en De Wereld Draait Door en schrijft gedichten over het nieuws voor nrc.next.

Nieuwsgierig naar de andere gedichten van Ellen Deckwitz? Neem een abonnement, of reserveer een exemplaar bij uw boekhandel, bijvoorbeeld bij DonnerAthenaeum, Broese, Van der Velde, De Kler of De Omslag.

19 April 2016

Kunstkritiek na Brussel?

Het objectieve subject

Het was de avond van 22 maart, de avond na Brussel. Drie deskundigen en een moderator zaten voor de zaal, we zouden het over kunstkritiek hebben. Daar ging het over, opeenvolgend onbegrijpelijk theoretisch, toegankelijk innovatief en chaotisch cultuur-relativistisch. Maar de eerste spreker zei het wel: we moeten ons niet vergissen. Kunstkritiek kan een rol spelen na Brussel. Een maatschappelijke rol.
Maar hoe dan? Moeten we dan niet toch een maand lang in bibliotheken en boekhandels over Democratie praten? Kan een recensie kloven dichten? Kan een Boekenweekgeschenk meer zijn dan 'een maatschappelijk en cultureel sedatief'? Een stap op de plaats, en vragen, aan u, aan mij, aan Gijsbert Pols en Abdelkader Benali.

13 April 2016

Een pop met een kale kop

Klein hoofd deel 5

Het was kerst en ik hoefde niet naar het gekkenhuis. We gingen naar mijn ouders. Bas had uiensoep gemaakt, mijn moeder rollade. Ze zei: De rollade is mislukt. En: Let niet op mijn haar. Mijn vader vroeg hoe mijn therapie verliep. Mijn moeder zei dat hij niet met volle mond moest praten. Ik zei dat ze een kwade toon in haar stem had. Dat ontkende ze. Na een tijdje hadden we het over míjn kwade toon en viel die van haar niet meer zo op. Toen de rollade werd opgediend, begon Marius te huilen. Ik nam hem op schoot en wees naar de foto’s in de kast. Kijk, zei ik, dat ben jij. Hij keek. En dat is je moeder toen ze vijftien was.

Omhoog