01 September 2015

Louis Stevens is de man. Echt. Lees hier de delen van Ivo Victoria's feuilleton: 'De geboorte' (met toelichting), 'De vis', 'De jeugdliefde' en nu aflevering 4: de vrijheid.

*

Haar moeder zou die dag een operatie ondergaan. Een eenvoudige ingreep, weliswaar onder volledige narcose maar zoals de chirurg had gezegd: ‘Om deze operatie te laten mislukken, moest je echt je best doen.’

Toch sprong Louis Stevens die avond bij het eerste gerinkel onmiddellijk op en liep met kwieke pas van de ene zijde van de woonkamer naar de andere om de telefoon op te nemen terwijl hij zijn vrouw gebaarde rustig te blijven zitten. Alsof hij het wist. En in zijn herinnering zou dat inderdaad zo zijn: hij wist het, had het meteen geweten en zou altijd opgelucht blijven dat zijn intuïtie ervoor had gezorgd dat hij het was die de hoorn tegen zijn oor drukte en hoorde hoe de vader van zijn vrouw begon te giechelen en zei: ‘Ze is dood.’

Abonneer je op de Revisor

4 boeken als welkom, 2 nummers en 1 login

Koop de Revisor los!

bestel direct de halfjaar boeken of oude jaargangen

31 Augustus 2015

Schrijfwedstrijden

En de winnaar is... VII

In deze reeks heb ik vooral geschreven over de impact die het literaire prijzencircus heeft op de schrijver en op het schrijven zelf. Over de ophef bij mijn Libris-nominatie, over de Debutantenprijs, over het voorspellen van de winnaar, over jurylidmaatschap en het niet genomineerd zijn. Literaire prijzen als een vervelend noodzakelijk kwaad waar de schrijver als machteloos wezen in ronddoolt, en daar vervolgens over zeurt en piept.

Dat beeld is niet helemaal compleet. Er zijn ook schrijvers die vrijwillig meedoen aan schrijfwedstrijden. Daarvoor zijn er in Nederland mogelijkheden genoeg.

Lees onze nieuwsbrief

Het is gratis, en maandelijks

Schrijf mee aan de Revisor

Stuur je proza, poëzie of essayistiek in

27 Augustus 2015

Eva Meijer is beeldend kunstenaar, filosoof, schrijver en singer-songwriter. Momenteel werkt ze aan haar derde roman, een non-fictieboek over taal en dieren, en een proefschrift.

25 Augustus 2015

Louis Stevens is de man. Echt. Lees Ivo Victoria's feuilleton op Revisor.nl. Lees 'De geboorte' (met toelichting), 'De vis' en lees nu aflevering 3, 'De jeugdliefde'.

*

‘Maar jij ook, hoor,’ haastte Louis Stevens zich te zeggen. ‘Jij bent nog steeds een prachtig mooi meisje.’
‘Meisje,’ zei de jeugdliefde. Ze nam een hap en keek glimlachend in haar bord. Het was een zomeravond zoals die zich in de herinneringen van de mensen nestelt; eindeloos warm en windstil. Het terras keek uit op een plein waar jongens basketbal speelden; glimmende, gladde lijven.
‘Kom nu,’ zei Louis. ‘Je weet best dat jij mijn droomliefde was.’

20 Augustus 2015

Italiaanse verhalen

500 à 1000

Familiesaga

We bezochten een afgelegen dorp, op vijfhonderd meter hoogte. Het laatste stuk van de weg lag vol rommel, als de uitgestalde voorwerpen van een archeoloog die niet had hoeven graven. Zo zag je wat de oorspronkelijke bewoners zoal aten, hoe ze sliepen, wat ze verder deden. We liepen te voet naar de ingangspoort. Alle inwoners van het dorp droegen dezelfde familienaam, maar er waren twee ordes, de Abba-d’Agostino en de d’Agostino-Abba. Ze haatten elkaar. Een lange meanderende trap leidde naar het kasteel van het dorp. De toegang betaalden we met een radslag. Na drie pogingen oordeelde de controleur dat het resultaat volstond. In het kasteel droeg iedereen dezelfde bolle hoed, die bij de jongsten tot over hun oogleden viel. Historische klederdracht? Men keek ons onbegrijpend aan. Toen we op een terras de lokale specialiteit uitprobeerden, hoorden we krakende stemmen, die steeds luider riepen, en jawel: een duel kondigde zich aan, een Abba-‘d Agostino en een d’Agostino-Abba maakten provocerende konijnensprongen. We lieten de koffie maar voor wat hij was.

18 Augustus 2015

Louis Stevens is de man (2): de vis

Louis Stevens is de man

Louis Stevens is de man. Echt. Lees Ivo Victoria's feuilleton op Revisor.nl. Lees 'De geboorte' (met toelichting), en lees nu aflevering 2, 'De vis'.

*

Blootvoets, in zwembroek en T-shirt, liep Louis Stevens in de berm achter zijn broer aan. Hij verwonderde zich over het zonlicht dat door het bladerdak van de bomen langs de kant van de weg viel, en hun jongenslijven beschilderde met grillige vlekken. Net als John liet hij een lange hengel rusten op zijn schouder. In zijn hand droeg hij de oude blikken tabaksdoos waarin de maden krioelden. Zodra hij de rivier kon horen, dreven zijn gedachten af naar het donkere water, de dobber dansend op het ritme van onzichtbaar leven. Hij was uitzonderlijk geduldig voor zijn leeftijd. Urenlang kon Louis genieten van de mogelijkheid dat hij een spartelende vis uit het water zou trekken. De mogelijkheid, die was het belangrijkst - zolang iets onzichtbaar was, kon het alles zijn, en daarom viste hij bij voorkeur in de schaduw; in het zonlicht kon je de bodem zien.

13 Augustus 2015

J.V. Neylen (1989) studeerde theaterwetenschappen aan de universiteit van Gent. Momenteel schrijft ze gedichten en werkt ze aan haar eerste roman. Naast het schrijven werkt ze als redactrice voor Uitgeverij C. de Vries-Brouwers en voor het literair magazine Kluger Hans.

11 Augustus 2015

Het is tijd voor een nieuw feuilleton. Tijd voor Ivo Victoria. Lees Victoria zelf over 'Louis Stevens is de man':

'Eind 2012 publiceerde ik in de Revisor het verhaal 'Safari Lodge Blues', met in de hoofdrol de wat wereldvreemde Louis Stevens. De voorbije jaren bleef ik af en toe over Louis schrijven en iedere keer had ik enorm veel lol, wellicht omdat ik niets over hem wist, en hij dus nog alles kon zijn. Maar, naarmate ik concretere plannen met hem kreeg, drong de vraag zich op: wie is hij nu eigenlijk? Deze man kán toch niet alles zijn? Of wel?

Toen de Revisor mij vroeg dit tiendelige feuilleton te gaan schrijven, zag ik een unieke kans om mezelf te dwingen zijn hele leven in kaart te brengen, van zijn geboorte in 1971 tot aan zijn dood in 2055, in tien kleine en grote levensgebeurtenissen. Goddamnit als ik daarna niet weet wie hij is. Nu ja. Welkom bij de zoektocht naar mijn favoriete personage: Louis Stevens. Hij is de man.'

*

Tijdens de eerste seconden zwijgt hij. Pekzwarte ogen, bewegingloos wachtend op de contouren van wat een leven zal blijken te zijn. De bezwete en versufte moeder trommelt zachtjes met haar vingers op zijn rug, gaat met het puntje van haar neus langs zijn linkeroor, trekt een spoor door het laagje vernix caseosa op zijn wang. Liefkozend, vloekend, terwijl de pijn - net nog zwaar en breed in haar drijvend - zich razendsnel weer oprolt tot er een piepklein balletje van over blijft, dat in haar onderbewustzijn verdwijnt. Een verpleegster zet een clipboard horizontaal tegen haar buik en vult cijfers in op een formulier terwijl ze snelle blikken uitwisselt met de rest van het aanwezige medische personeel.

06 Augustus 2015

September

500 à 1000

1

We waren de jongens van september. De zomer brachten we door in de oude Levi's-magazijnen, die al jaren worden gebruikt door twee online speelgoedwinkels. Het augustuslicht viel gefilterd door de matglazen raampjes vlak onder het plafond naar binnen.  We stonden ’s ochtends tussen gele strandemmers en opblaasbare kangoeroes, ’s middags bij de glijbanen compleet met afdak van namaakbladeren. Allemaal van plastic. De hele dag werkten we onze orders af. Dit was onze zomerslaap, made in China. We bestonden even niet.

03 Augustus 2015

Fietsen

En de winnaar is... VI

Het literaire prijzencircus lijkt op wielrennen: er doen ruim tweehonderd boeken mee, eerst maakt een grote groep zich los uit het peloton, daarna ontstaat er een kopgroep van zes en uiteindelijk wint er eentje. Vaak is ook de winnaar te voorspellen, de sprinter onder de laatste zes, de rapste. De favoriet. Iedere schrijver wil in dat laatste kopgroepje zitten, iedere schrijver wil genieten van wat extra aandacht en een diner met wijn.

Toch is er een belangrijk verschil tussen schrijven en wielrennen: in het wielrennen kennen de renners hun plek.

21 Juli 2015

Wie is de vos?

Het objectieve subject

'Het wemelt van de herten hier, soms zie je vossen. Je vindt de afdrukken van wilde zwijnen en vaak als we hier wandelden vroeg ik me af welke beesten zich verderop in de heuvels verscholen. Ik stelde me die dieren altijd voor als vriendelijk, zoals de pratende wezens uit mijn oude kinderboeken.' Wie is de vos? Geen vriendelijk pratend dier als Vos van Haas van Sylvia Vanden Heede, of de listige Reinaert, of, ertussenin, Roald Dahls Fantastic Mr Fox. Nee, Wytske Versteegs verhaal, waaruit ik hier citeer, heet niet voor niets 'Beesten' (Revisor #9 (2015-1)). Maar welke wildernis vertegenwoordigt het dier bij Versteeg dan? En bij Sarah Hall, en bij D.H. Lawrence? Hoe sterk kan een verhaal worden? Moet dat wilde meteen mysterieus zijn, of seksueel? Is wild niet wild genoeg? Drie ontmoetingen.

16 Juli 2015

Het afgelopen jaar diepten we vooral werk van vorige redacties uit het archief op, deze zomer beginnen we ook met hernieuwde aandacht ons eigen redactiewerk te bekijken. Een van de hoogtepunten was Merijn de Boers ‘De remise’, uit het eerste nummer van 2012. Met een schijnbaar feitelijke toon weet hij de romantische neergang van een oud-diplomaat in een Noord-Afrikaanse stad te schetsen. Ouderdom, patronen, en een tram.

*

De dagen volgen al jaren hetzelfde patroon. Als de muezzin nog voor zonsopgang oproept tot het gebed, slaapt hij door. De stem die dagelijks over de daken schalt, hoort bij de geluiden die hem niet meer uit zijn slaap houden: het krijsen van de meeuwen boven zijn open dak, het stukslaan van de golven op de rotsen onder de stadsmuur. Om zeven uur wordt hij wakker. In de medina is het leven dan al in volle gang. Oude mannen slepen karren achter zich aan, waarin ze lege flessen gooien die de avond ervoor door bewoners buiten de deur zijn gezet. Als ze door zijn steegje lopen, werpen ze zijn flessen in een nog lege kar — want ze beginnen hun route bij zijn huis. De luidruchtige tikken, plastic tegen hout, zijn voldoende om hem uit zijn droom te halen.

14 Juli 2015

Skeledžija | Kroatië

Bekende vreemden

Voor Revisor.nl spreekt Richard de Nooy in een nieuwe reeks korte verhalen onbekenden aan. Hij schrijft de verhalen van 'Bekende vreemden'. Bekend, want ze komen ook voor in zijn nieuwe roman (werktitel Vreemdenliefde). Een voorloper was 'Annunaki', verwante verhalen stonden op A Quattro Mani. Na 'Morfine' en 'Rostjni Dan' is dit de derde aflevering.

*

‘Daar heb je Ranko. Te laat. Wat jammer nou.’

Je wordt gewezen op de laatkomer door Jergović, de groenteboer, die altijd even een praatje komt maken op de brug. Geen vervelende man, maar hij houdt wel van leedvermaak, zoals de meeste eilanders, die alles aangrijpen om hun eigen ellende te verlichten. Het is dubbel pret als het leed iemand treft die naar het vasteland is ontsnapt, en driedubbel pret als de ontsnapte daar ook nog succes heeft behaald. En dat heeft Ranko zeker. Hij staat naast zijn zilveren Porsche te balen, dat zie je aan zijn hele houding. De andere eilandbewoners op de brug zien het ook en krijsen als meeuwen bij een gestrande haai.

08 Juli 2015

Ann Decan heeft de zalmhaasjes, ze heeft de truffelolie voor het voorgerecht en de Gramona voor bij het dessert. Voor Christophe heeft ze het volgende deel in zijn Pleiade-reeks, Jeanne krijgt het roségouden kettinkje; voor Edith wordt gelukkig iets bezorgd. Dan mist ze nog enkel haar schoonzoon. Het is koud, ze moet plassen en ze voelt dat de hak van haar pump de verkeerde kant op begint te prikken. Zelfs op het effen plaveisel van de Dansaertstraat is elke stap een dreun van onder. Hij krijgt gewoon een sjaal, besluit ze, en duwt de zware glazen deur van een herenboetiek open. De zwartgelakte paspop in de etalage gaat schuil onder een immens boeket van dieprode bloemen en hulst, piramidevormig geschikt. Het is spijtig dat de oude hoedenzaak is opgedoekt, maar hier lijkt men haar kundig. De verkoopster heeft ook een fatsoenlijke leeftijd.

Omhoog