08 December 2016

Graham Swift, Walter van den Berg, Per Olov Enquist, Chimamanda Ngozi Adichie en Bob Dylan: de redactie leest herhalingen, levensechte stemmen bij een Booker Prize-winnaar, en de juiste details en kromme zinnen bij een Nobelprijswinnaar.

*

Daan Stoffelsen: Walter van den Berg, Van dode mannen win je niet & Per Olov Enquist, Een ander leven & Chimamanda Ngozi Adichie, 'Now is the time to talk about what we are actually talking about'

Ik herlees stukken uit de indrukwekkende boeken van Walter van den Berg en Per Olov Enquist, om de alcoholist beter te begrijpen, je zou denken dat ik genoeg Advocaat van de Hanen en Kwaadschiks gehad had, maar ik begrijp het nog niet. Ernst Quispel (die verkrachting!) en Nico Dorlas (die continue woede-uitbarstingen) zijn blijkbaar te weinig sympathiek om enig begrip voor ze op te brengen. Een zwakte, ik weet het, maar die zwakte zit me niet in de weg als ik lees in Van den Bergs Van dode mannen win je niet (2013).

Abonneer je op de Revisor

Een boek als welkomstgeschenk, 4 nummers en 1 login

Koop de Revisor los!

bestel direct de halfjaarboeken of oude jaargangen

07 December 2016

Maria

500 à 1000

Een nieuwe 500 à 1000 woorden! Matthijs Eijgelshoven (1975) debuteerde eerder dit jaar met Retour Calypso en schreef voor ons 'Maria', een snapshot van een avond.

*

Ik weet niet meer zeker of ze Katie heette. Ze kwam in elk geval uit Nieuw-Zeeland en heeft de hele nacht als een plank naast me in Jaime’s bed gelegen, in een kamer die stonk naar goedkope jasmijnolie. Dat spul had Jaime van zijn zusjes gekregen, samen met een lichtblauw porseleinen brandertje. Jaime zelf lag op de vloer van zijn slaapkamer te bonken met Maria, wat ik ook had willen doen, maar Victor bonkte al iedere dag met Maria en ik had het idee dat ik daar niet tussen moest komen.

Lees onze nieuwsbrief

Het is gratis, en maandelijks

Schrijf mee aan de Revisor

Stuur je proza, poëzie of essayistiek in

02 December 2016

Lisa Weeda, Jan van Mersbergen, Lucas Barfüss en Marcel van Roosmaalen: de redactie las en keek naar perspectief, scènes en dialogen in Oekraïne, Rwanda en Arnhem.

*

Thomas Heerma van Voss: Marcel van Roosmalen, Schijt

Ik heb heimwee naar Theo Janssen. Naar de voetballer die hij was op het veld: met een magistraal linkerbeen en veel inzicht, wat ieder seizoen leidde tot talloze goals en assists die ik me nu nog precies herinner. Ik heb ook heimwee naar de Theo Janssen van buiten het veld: grofgebekt, direct, allerminst gevoelig voor roem of camera's. Het beste speelde hij gewoon bij Vitesse, zijn Vitesse, in zijn stad waar hij de mensen en de kroegen kende en de komst van het grote Chelsea-kapitaal enigszins wantrouwend genoeg.

Verhaaltechnisch biedt dat natuurlijk veel mogelijkheden, zo'n dorpse, ouderwetse en zeer getalenteerde voetballer die niet meegaat in de modegrllen van zijn tijd, die gewoon nog een sigaret wil opsteken als hij daar zin in heeft, die zegt wat hij denkt, en die ineens wordt geconfronteerd wordt met talloze buitenlandse spelers en een immens buitenlands kapitaal. Dat was ook de reden waarom ik dit boek begon te lezen: ik mis Theo Janssen, ik ken geen hedendaags equivalent van hem. Tegelijkertijd is de valkuil  bij een verhaal over hem natuurlijk groot; menig journalist of auteur zou vervallen in sentiment of opgeklopte nostalgie.

29 November 2016

Warenhuis

Boekhandel van de maand

De positie van boekhandelaren is de laatste tien jaar erg veranderd. Boekhandelaren zijn steeds belangrijker in het boekenvak: ze geven quotes achterop boeken, ze verschijnen op feestjes, ze kopen boeken in die getipt zijn door de collega’s van het boekenpanel van DWDD. Boekhandelaren spreken zich uit over boeken, Jan van Mersbergen spreekt zich uit over boekhandels in de rubriek Boekhandel van de maand. Iedere laatste dinsdag van de maand.

Vandaag de tiende aflevering: Donner in Rotterdam

28 November 2016

Wespen

500 à 1000

Deze weken publiceren we vier zeer korte verhalen van Robin Kramer (1990), schrijver en redacteur. Zijn werk verscheen bij DeFusie, De Optimist, De TitaanLiter en op Passionate Platform. De vierde en laatste is 'Wespen': 'Daarna zag hij de mensen – baddoeken achtergelaten op de stretchers, stapeltjes van tijdschriften en zonnebrillen, cocktails in plastic glazen als punaises op een landkaart – zo moet het universum zijn, dacht hij.'

25 November 2016

Christiaan Weijts, Lisa Weeda, A.F.Th. van der Heijden: in een speciale aflevering van onze leesrubriek maakt de redactie plaats voor lezers om haar heen, die Revisor 13 lazen. Maarten Asscher, penningmeester van Stichting De Revisor, scheidend redactiesecretaris Stefanie Liebreks en aankomend redactiesecretaris Christiaan Boesenach lichtten het beste uit het nummer. Wij van Revisor adviseren Revisor.

U koopt de nieuwe Revisor bijvoorbeeld bij een van 98 boekhandels. ISBN is 9789023442707, prijs € 12,50. Maar een abonnement is voordeliger: 4 nummers voor € 40,-, plus een welkomstgeschenk: Sanneke van Hassels De ochtenden.

*

Maarten Asscher, een verhaal uit één uur, over Christiaan Weijts, 'De slag om tafel vier'

Zoals er bepaalde gerechten zijn die altijd smaken en steden die nooit teleurstellen, zo zijn er ook schrijvers die je zelfs met hun minste dagboekaantekening, korte verhaal of column meteen in het goede lezershumeur brengen. Tot die categorie behoort wat mij betreft Christiaan Weijts. Zijn columns zijn scherpzinnig en raak, en verraden een uitmuntend ‘oor’ voor de actualiteit, zijn romans zijn even intelligent als onderhoudend.

23 November 2016

Anna Paulowna

500 à 1000

Deze weken publiceren we vier zeer korte verhalen van Robin Kramer (1990), schrijver en redacteur. Zijn werk verscheen bij DeFusie, De Optimist, De TitaanLiter en op Passionate Platform. Dit is de derde, 'Anna Paulowna': 'Hier gaat een Koningin. Hield van de kunsten en bouwde scholen. Een heldin van het volk. De geruchten gaan dat ze negen dagen achter elkaar heeft gedronken, zonder te slapen of zelfs maar te zitten. Zo wordt ze ook door de straten getrokken: rechtop in haar kist, slapend in een ornamentele jurk.'

21 November 2016

DeepDream

500 à 1000

Deze weken publiceren we vier zeer korte verhalen van Robin Kramer (1990), schrijver en redacteur. Zijn werk verscheen bij DeFusie, De Optimist, De TitaanLiter en op Passionate Platform. We vervolgen met 'DeepDream'. 'Het duurt vijftien seconden voordat de Ravensbrückfoto is bewerkt. De stapel vrouwen waarop het meisje ligt is een allegorisch bestiarium geworden: vogels met hondenkoppen, walrussen met rattenstaarten, en met vacht en losse ogen besmeurde wezens die aan geen enkel bestaand beest doen denken – de foto is niet langer zwartwit maar bevat het kleurenspectrum van met afwasmiddel gemengd water, het soort belvormige regenboog dat alleen in zonlicht ontwaard kan worden.'

18 November 2016

Cynan Jones en Belcampo: we lezen weinig. Maar wel het beste boek van het jaar en een briljant oud verhaal.

*

Jan van Mersbergen: Cynan Jones, De burcht

Er zijn kleine boeken en opgeblazen boeken. Op het eerste gezicht is De burcht een opgeblazen boek. Gezien de bladspiegel doet het denken aan The Road van Cormac McCarthy, door de vele witregels. Die roman echter had nog wel body en de Nederlandse editie had veel woorden op een pagina. Die witregels gaven even rust na een volle innemende alinea van maar een paar regels. Max Porter had dat ook: erg ruim opgezet maar door de thematiek en de geconcentreerde zinnen werden de bladzijdes toch gevuld. De burcht telt steeds drie tot acht witregels op een bladzijde waarop normaal gesproken zo’n dertig regels staan, dat is heel veel lucht. De bladspiegel bepaalt nu eenmaal deels het leestempo, het ritme. Deze losse zinnetjes van Jones hebben geen lucht nodig, meestal zijn het eenvoudige beschrijvingen die gewicht lijken te winnen door het wit maar die meestal gewoon overlopen in de volgende handeling. Het wit is vulsel. Even tellen: van de 158 pagina’s zijn er in De burcht 23 volledig wit. Dat is bijna een op de zeven. Blijft erg veel. De meeste ruimte is gewonnen door de vervelende indeling en vooral dus door witregels. Verschillende delen die weer onderverdeeld zijn in hoofdstukken, ieder hoofdstuk begint op de rechterpagina. De linkerpagina is dan meestal leeg en als er een nieuw deel komt dan is de rechterpagina voor de tekst weer begint gevuld met: deel zoveel. 

17 November 2016

Inleiding bij De ochtenden

Bij ons cadeauboek voor abonnees: Sanneke van Hassels De ochtenden

Wie zich vanaf nu abonneert op Revisor, krijgt voor € 40,- vier nummers (à € 12,50), een login voor het archief én als welkomstgeschenk Sanneke van Hassels De ochtenden. Jan van Mersbergen koos in 2015 uit haar oeuvre 27 verhalen, leidde ze in en lichtte ze toe. Een deel van die inleiding nemen we hier over.

*

‘Nog steeds heb ik hem niet paraat,’ schrijft Sanneke van Hassel in haar verhaal ‘Motherhood’, ‘die ene zin die precies omvat wat ik schrijf.’ Het verhaal gaat over een moeder die haar huis, en haar kindje, ontvlucht. Tegen een schoonmaker op het station zegt ze dat ze schrijft, maar wat precies, dat weet ze niet. Alleen dat het een dik boek wordt.
Het typeert de echte schrijver: je maakt een verhaal maar ergens is het ongrijpbaar. Je wilt grip hebben op de woorden, de zinnen, de grote thema’s, de handelingen en de innerlijke wereld, en dat gevoel van grip is er heel vaak, maar ergens is dat een illusie en ontstaat een verhaal ook plots, als je even met je ogen knippert. Het moeizame van woorden, daarover gaan deze verhalen.
De vrouw van ‘Motherhood’ is net moeder geworden, van een jongetje. Duidelijk is dat haar moederschap haar schrijven in de weg zit maar ook is dat moederschap juist onlosmakelijk een deel van de schrijver, en dus van het schrijven. Het is onderwerp en blokkade tegelijk, zoals alle werkelijk persoonlijke onderwerpen dat zijn.
Een schrijver die moeder is schrijft over moederschap, een moeder die schrijft verfoeit het moederschap, die twee huizen in één lichaam, in één geest.

15 November 2016

De 'De tongzoen van tante' bevat een uitgebreide vergelijking tussen Van der Heijdens prozafragment 'Advocaat van de hanen' in Revisor 1987-1 en het eerste hoofdstuk, 'De geharnaste kat', van de roman Advocaat van de hanen, 'De geharnaste kat'. En er zit een uitstapje in naar 'Reis naar de Exilstraat', een variatie van Van der Heijden op Céline. Ten slotte kwam er een derde variatie bij in Revisor 13, Ivo Victoria's 'De gekiste kat'. De grote overeenkomst: het loopt slecht af met de katten en de hamster Hamlet. En verder zijn er vooral verschillen. Een inventarisatie.

Vrijdag 11 november verscheen Revisor 13, gewijd aan A.F.Th. van der Heijden. Lees Daan Stoffelsens essay over twee versies van de opening van Advocaat van de hanen, en bestel uw exemplaar bij een van 98 boekhandels. Of neem een abonnement.

13 November 2016

De tongzoen van tante

De redacteur als lezer over Advocaat van de hanen

Vrijdag verscheen Revisor 13, gewijd aan A.F.Th. van der Heijden. Lees Daan Stoffelsens essay over twee versies van de opening van Advocaat van de hanen, en bestel uw exemplaar bij een van 98 boekhandels.

‘Weg daar. Weg, zeg ik.’ Zo zou ik begonnen zijn, met zin twee en drie. De echte openingszin van Advocaat van de hanen (1990) is een complexe zin: ‘Hij had er beter aan gedaan van al zijn zinnen uitsluitend de reuk en de smaak te vertrouwen, en dan nog alleen voor zover ze hem zijn eigen verrotting lieten ruiken en proeven: wat zijn oor ving was onherkenbaar vervormd door de angst, onder zijn aanraking kregen de dingen onmiddellijk een andere huid, terwijl zijn ogen ook wijd open niet veel anders meer zagen dan het schouwspel dat zijn vergiftigde brein voor zichzelf opvoerde.’
Lang, overgeconstrueerd, met springerige variatie: ik moest deze zin herlezen, en nog eens. Een versimpeling zou directer lezen: ‘Vertrouw uitsluitend de reuk en de smaak, en alleen je eigen verrotting.’ En: ‘Zijn ogen zagen niets dan de opvoering van zijn vergiftigde brein.’ Toch zit die complexiteit me niet het meeste dwars. Ingewikkelde zinnen horen bij het leven. En dit is A.F.Th. van der Heijden, dit is bovenal Ernst Quispel, een man met oog voor detail en woorden voor scherpe zelfanalyse. De stijl past. Maar abstractie – reuk, smaak, wat, dingen, schouwspel – is een keuze, en ik zou die niet meteen in de eerste zin maken.

De redacteur als lezer wordt al snel een redigerende lezer. Een prachtig voorbeeld daarvan blijft Herman Frankes herschrijving van de opening van W.F. Hermans’ De tranen der acacia’s (1949) in Revisor 2005-2. Hij stelt in dat essay: ‘Op de eerste bladzijde doet een schrijver vaak extra zijn best. Dit geldt nog sterker voor de eerste zin. De stilistische oneffenheden daar heeft hij dus gewoon niet gezien of niet als zodanig ervaren, wat even ongelooflijk als waar is. De eerste zin is zo belangrijk als de eerste tongkus van verliefden. Smaakt die niet naar meer, dan wordt het nooit wat.’

11 November 2016

Vandaag verschijnt Revisor 13, gewijd aan A.F.Th. van der Heijden. Lees Lisa Weeda's op A.F.Th. van der Heijdens MH17-feuilleton gebaseerde en gevarieerde bijdrage 'Indexen voor verwijtbaarheid', en bestel uw exemplaar bij een van 98 boekhandels.

1951: A.F.Th. van der Heijden geboren. 1978: Patrizio Canaponi in Revisor. 2016: Twaalf schrijvers. Variaties op een oeuvre. Essays. Nieuwe literatuur. De schrijvers die met hem opgroeiden - twintigers, dertigers, veertigers en vijftigers van nu - namen elementen uit het werk van Canaponi, de Tandeloze Tijd en Homo Duplex, en verwerkten het tot nieuwe literatuur.

Lees in deze speciale Revisor poëzie van Marieke Rijneveld en proza van Wytske Versteeg, Christiaan Weijts, Lisa Weeda, Ivo Victoria, Rosan Hollak en Daan Heerma van Voss. De Oostenrijkse New Yorker Michael Orthofer, de drijvende kracht achter de site The Complete Review, is fan sinds Der Anwalt der Hähne, en hij verklaart waarom. Verder essayistiek van Jamal Ouariachi, Daan Stoffelsen en Marja Pruis, over de mogelijkheden van het onmogelijke, woordjes en haakjes, en de blik van de ander. En tussen dit alles, als bindend element, staat een romanfragment van Van der Heijden zelf, uit zijn aankomende De tandeloze tijd 7.

2791 kilometer

P = VRM². Pleuris-sterkte, verwijtbaarheid, relevantie, mediageniekheid. Een team van mannen en vrouwen berekent een situatie via de Wet van Pleuris. Ze zoeken aan de hand van getallen en een blik op sociale media en algemene berichtgeving uit of het erop of eronder is. Een man, Dirk, schuift zijn computer opzij, stopt zijn duim en wijsvinger tussen de dubbele Windsor knoop van zijn stropdas, geeft een ruk aan de stof en zegt: ‘Een crisis is meestal niet fysiek. Fysiek duurt niet zo lang. Een ramp vindt plaats er als er iets fysiek fout gaat.’ Dirk ververst een pagina op zijn computer door op de F5-knop te drukken. Met de vingers die hij net gebruikte om de stropdas losser te trekken, begint hij nu haastig aan dezelfde stof te futselen, net zo lang tot de hele knoop is losgemaakt. Hij loopt naar het whiteboard op wielen dat een half uur eerder de ruimte in is gerold door Kim, de stagiaire, en schrijft met een zwarte marker boven aan het bord in blokletters ‘Indexen voor verwijtbaarheid’.

11 November 2016

Julia Deck, Peter Terrin, Arnon Grunberg: de redactie las een kleine roman, begon aan een grote, en las de brieven van een beginnend groot talent.

*

Daan Stoffelsen: Julia Deck, Viviane Élisabeth Fauville

'Helemaal zeker weet u het niet, maar het komt u voor dat u vier of vijf uur geleden iets hebt gedaan wat u niet had mogen doen,' staat op de eerste pagina van Julia Decks kleine roman Viviane Élisabeth Fauville. U, een vrouw, moeder sinds twaalf weken, gescheiden, verhuisd, uw moeder is overleden of niet, hebt gisteren in Parijs uw psychoanalyticus vermoord. U, Viviane Élisabeth Fauville, wordt verhoord en vrijgelaten. U begint de andere verdachten - de echtgenote, de minnares, een jonge, mannelijke patiënt - te schaduwen, en u wordt opeens ik of je en dan weer u of wij. Dit is een schizofreen boekje rondom een fait divers, zomaar een moord in de krant. Er bestaan hele theorieën over het journalistieke genre, Roland Barthes heeft een essay 'Structure du fait divers' geschreven dat ik niet gelezen heb, dan weet u het wel, en Teju Cole heeft een reeks 'Small fates' geschreven, dan is het binnen 140 tekens én literatuur.

Omhoog