24 Mei 2017

Schatzalp

Voorpublicatie uit De kuur

In Revisor 15, nu te koop, schrijft Emily Kocken over de totstandkoming van haar nieuwe roman, De kuur, en hoe ze omgaat met haar personages: 'Fictief bloed vergieten'. Vandaag publiceren we voor uit haar boek bij wijze van satellietverhaal.

*

Ze waren er hun hele leven vol van. Na hun aankomst bij het hotel renden ze meteen naar boven.
‘Ik ben op de toverberg!’
Magische berg der bergen. Ze waren eindelijk aangekomen. 
Onervaren stumpers, met tranen in de ogen. Armen wijd, de weerstand brak, het gemoed liep over. Of dat huilen was. Sijpelen van gletsjerstroompjes langs haar steile wanden. Aarzelend zochten ze hun weg van haar top tot diep in het dal, het water was koud met menselijke lichaamswarmte vergeleken. Haar rotsen, hun huid. De stenen, het hart.

Abonneer je op Revisor

Een boek als welkomstgeschenk, 4 nummers en 1 login

Koop Revisor los!

Bestel direct het nieuwste nummer

19 Mei 2017

Koen Peeters, Sandro Veronesi: de redactie las een onderzoekende roman en columns over sport, en zag sterk ritme en sterke taal.

*

Daan Stoffelsen: Koen Peeters, De mensengenezer

Niets menselijks is mij vreemd: ik kon niets met die titel. Zweverig klinkt het. Pleonastisch ook: je hebt dierenartsen, dokters, genezers, de term weerspreekt ons antropocentrisch perspectief. (Fijn zulke dure woorden.) Peeters verbindt met de term de onderwereld van de Eerste Wereldoorlogslagvelden van de Belgische Westhoek, de stille natuurwereld van boeren, de leer van de jezuïeten, de theorieën van antropologen, Freud, Lacan, en de rituelen van de Yaka in Congo. (Een groteske opsomming, maar de eerstehands kennis hiervan is verenigd in één mens.)

Zo begint het: 'Het wezen, er bestaat misschien zoiets als het wezen van de Westhoek. Misschien is het een geest, een daimon, een genius, die niet bestaat als lichaam maar toch sluipt en heerst in het West-Vlaamse landschap.'

Lees onze nieuwsbrief

Het is gratis, en maandelijks

Schrijf mee aan Revisor

Stuur je proza, poëzie of essayistiek in

12 Mei 2017

Teju Cole, Atte Jongstra, Dennis Lehane: de redactie las essays en een novelle-thriller. Over wat een goed essay is. Over wat een goede scène is.

*

Thomas Heerma van Voss: Teju Cole, Vertrouwde en vreemde dingen

Aankomende woensdag vindt de uitreiking van de tweejaarlijkse Jan Hanlo Essayprijs plaats. Enigszins tot mijn verbazing ben ik die avond een van de sprekers. Een eervol en tevens lastig verzoek. Enthousiast vertellen over essay(bundel)s die ik hoog aansla, ja, dat kan ik vermoedelijk wel, maar wat een goed essay nou precies een goed essay maakt, en breder: wat ik precies van een essay verlang, dat kan ik geloof ik niet zo gauw in heldere zinnen uitleggen. Ik vrees althans dat de zinnen die ik daarvoor bedenk me zelf vroeg of laat zullen tegenstaan.

05 Mei 2017

Jan van Mersbergen: Irvine Welsh - Trainspotting

Voor anderhalve euro kocht ik Trainspotting, dat onderop de stapel lag en dat ik deze week las. Tevens een boek waarvan ik de verfilming ken, maar ik had Trainspotting al een keer gelezen, aan het einde van mijn studie toen het net verscheen, in tegenstelling tot Shutter Island, dat ik pas las nadat ik het laatste uur van de film zag. De eerste twintig bladzijden van Trainspotting, om precies te zijn van bladzijde 11 tot en met 33, zijn briljant. De verslaafde Mark Renton, Rentboy, wordt goed neergezet en heeft een mooie passende opgefokte vertelstem. Welsh speelt het de verteltijd, wat past bij de karakters en hun kuren. Hij schiet heen en weer van tegenwoordige naar verleden tijd, en weer terug. Je moet de tekst echt goed herlezen om te kunnen volgen hoe Welsh dat doet, zo natuurlijk is de vertelling.

28 April 2017

Jan Postma, John Green: de redactie leest een door de vertelstem geslaagde bestseller en een debuut dat het optimale uit omstandigheden haalt.

*

Jan van Mersbergen: John Green, Een weeffout in onze sterren

Vorige week schreef ik behoorlijk fel over De eenzaamheid van de priemgetallen, in een stuk waarin ik ook de andere boeken noemde die ik voor een paar euro bij het Juttersdok op de kop tikte. Het volgende boek van die stapel was afgelopen week Een weeffout in onze sterren, een boek dat geschreven is door een vergelijkbaar slimme schrijver maar het grote pluspunt van deze roman is dat John Green wel slim en geleerd is maar dat hij die slimheid in de roman volledig koppelt aan de personages, die ook slim zijn, en aan de manier waarop het meisje, Hazel, het verhaal vertelt. Die vertelstem mist De eenzaamheid van de priemgetallen, die vertelstem maakt Een weeffout in onze sterren zo goed.

27 April 2017

Er gebeurt niks, het is saai

Schrijfdagboek uit de rivier

Na acht romans schreef Jan van Mersbergen een thriller. Voor Revisor hield hij bij hoe dat schrijven hem verging en laat hij de vorderingen van zijn tweede thriller zien in een nieuw schrijfdagboek.
Vandaag de vierde aflevering: over heftigheid, over meningen en ervaringen, over het algemene en het persoonlijke.

(Lees ook deel 1: 'Begin', deel 2: 'Frederik' en deel 3: 'Roman vs thriller')

24 April 2017

Voor de gratis uitgave De onbekende Hermans liet Laura Broekhuysen zich inspireren door een verhaal van W.F. Hermans.

*

‘En zie je dat verschil dan niet, heb je geen onderscheidingsvermogen.’
W.F. Hermans, uit ‘Cascaden en riolen’

De winkel is je vertrouwd, blind laveer je tussen de schappen. Je bent vergeten dat het een ander filiaal is. Alles ligt waar het hoort, maar centimeters uit het lood. Je blijft misgrijpen, zoals je valsspeelt op een viool met een afwijkende mensuur, je wankelt als de muur een fractie te laat, te vroeg op je afkomt, slaat hellend hoeken om die graden stomper, scherper zijn.
Of komt het door je haast?

21 April 2017

Paolo Giordano, Mark Frost, Niña Weijers: de redactie leest een onhandig vertelde bestseller, een meerstemmige roman voor Twin Peaks-fans en literaire columns. Over perspectief, constructie en uitdrukkingen.

*

Daan Stoffelsen: literaire columns van Michel Krielaars, Jet Steinz en Niña Weijers

Literaire columns, daar wilde ik over schrijven. Er zijn persoonlijke columns van literair auteurs - Marja Pruis, Niña Weijers - zoals die er ook zijn van bekende buurmeisjes en televisiepersonages ('persoonlijkheden' leek me opeens een te zwaar woord), maar dan beter geschreven. Kleine essays, waarvan de beste met het beste van Martin Bril, Wim Boevink, A.L. Snijders kunnen concurreren. Maar ik wilde schrijven over de boekencolumn, een inkijkje in het vak van de criticus, een observatie van een kenner, verwerkt tot een verrassend inzicht in leven en/of lezen. Maarten Moll schrijft ze in Het Parool, Arjan Peters in de Volkskrant, en Arjen Fortuin deed dat in NRC Handelsblad tot zijn lezerspensioen. Boekenchef Michel Krielaars volgde hem op, en zijn column van afgelopen week was prachtig, volgens collega's op twitter.

17 April 2017

25 april verschijnt de roman Gezelschapsjongen van Bernard Wesseling, een onstuimige roman over de roekeloze, radeloze, redeloze liefde. Wij brengen het eerste hoofdstuk.

*

Ik betrapte haar op de uitvaart. 
Na veel vijven en zessen was ik toch gekomen.
‘Om de grond aan te stampen,’ had ik tegen de taxichauffeur, een prater, gezegd. 
Bij een rotonde aan de rand van de stad was ik uitgestapt. Begonnen de laan uit te wandelen, die leidde naar de begraafplaats. Veel te laat, maar zonder haast. Toen viel zij me op, onder een van de platanen stond ze, ertegenaan gedrukt, omgeven door schaduw. 
Ze was bezig door de split van haar jurk een geblindeerd been omhoog te brengen en krabde haar enkel door de panty. Ik geef toe, het gebaar dreigde even mijn medelijden te wekken.

06 April 2017

Voor de gratis uitgave De onbekende Hermans liet Jente Posthuma zich inspireren door W.F. Hermans

*

Ze kochten een hond. Zij noemde hem Hermans, hij zei W.F. Hermans, zoals het hoorde. De hond luisterde vooral naar hem.
De naam W.F. Hermans vond hij op het internet, toen hij ‘1 september’ en ‘verjaardag’ googelde. Hij wilde weten welke bekende mensen op dezelfde dag jarig waren als de hond. Even overwoog hij Ruud Gullit, totdat zij zei dat er al zoveel honden Ruud Gullit heetten.
Zij kende het werk van Hermans wel, maar hield meer van Gerard Reve, alleen was die op een andere dag jarig dan de hond. Helaas. Dat woord gebruikte ze vaak: helaas.

31 Maart 2017

Marja Pruis, Knut Hamsun, Michael Robotham: de redactie las een rijk essay over schaamte en familie (en en passant een stukje Nieuwe Testament), een kernachtige, gevoelige boerenroman en een klassiek opgebouwde vliegtuigthriller.

*

Thomas Heerma van Voss: Michael Robotham, Leven of dood

Afgelopen maandag was ik ruim een etmaal onderweg - wachten, vliegen, overstappen, wachten, vliegen, vertraging, wachten, een busrit, wachten, nog een busrit, verdwalen, me door een taxi laten vervoeren - en bij dergelijke vermoeiende reizen grijp ik graag terug op Amerikaanse thrillers: om de tijd iets sneller te laten gaan, en omdat een thriller zich leent voor snel, langdurig lezen. Leven of dood telt ruim vierhonderd bladzijdes en nog voor aankomst had ik het boek uit. Dat is meteen al een plus: auteur Michael Robotham (van wie ik nooit eerder iets las) weet als geen ander hoe hij de aandacht moet vasthouden.

30 Maart 2017

Roman versus thriller

Schrijfdagboek uit de rivier

Na acht romans schreef Jan van Mersbergen een thriller. Voor de Revisor hield hij bij hoe dat schrijven hem verging en laat hij de vorderingen van zijn tweede thriller zien in een nieuw schrijfdagboek.
Vandaag de derde aflevering: een vergelijking tussen romans en thrillers, en dan vooral het schrijven van een roman en het schrijven van een thriller: vertrekpunt, volgorde, onderliggende lagen.

(Lees ook deel 1: 'Begin' en deel 2: 'Frederik')

Archief

Omhoog