30 Juli 2013

Waarom lees ik eigenlijk?

Het objectieve subject

Het is een van die vanzelfsprekendheden, in het rijtje slapen, eten, drinken, luier verschonen, op de trein, de trein af, radio aan tijdens de afwas. Je vraagt je niet af waarom je het doet, je doet het, en het werkt goed. Maar de afgelopen maanden werd ik tot tweemaal toe, tijdens een sollicitatiegesprek en in de aanloop naar een artikel, gedwongen na te denken over waarom ik lees.

Nooit over nagedacht. Of althans, weleens begonnen erover na te denken en het toen laten liggen. Er was altijd een boek of een mens interessanter dan de filosofische vraag. Maar nu moest ik een antwoord formuleren. En toen las ik Stoner, een roman die ergens op een simplistische, romantische manier de vraag beantwoordt. En nu schrijf ik dit op: het persoonlijke, het verhalende, het wereldse, de plicht, de vlucht, het middel, het doel.

03 Juli 2013

Een glasscherf en rotsen

Over de grens

Tot op heden heb ik in deze reeks vooral geschreven over voorlezen in het buitenland, over vertalingen en over het reizen. Nu kan het buitenland ook simpelweg een locatie voor een roman zijn. Pamplona was het reisdoel van mijn vierde roman, maar daar ben ik nooit geweest. Op internet is genoeg over deze stad te vinden en bovendien was de hoofdpersoon van die roman ook nog nooit in Pamplona geweest. Hij was een bokser. Om dat boek te kunnen schrijven heb ik veel bokstrainingen bezocht en wedstrijden gekeken. De roman waar ik momenteel aan werk eindigt in Zuid-Frankrijk. Dat is gevaarlijk.

Archief

Omhoog