27 Augustus 2015

Schrijfwedstrijden

En de winnaar is... VII

In deze reeks heb ik vooral geschreven over de impact die het literaire prijzencircus heeft op de schrijver en op het schrijven zelf. Over de ophef bij mijn Libris-nominatie, over de Debutantenprijs, over het voorspellen van de winnaar, over jurylidmaatschap en het niet genomineerd zijn. Literaire prijzen als een vervelend noodzakelijk kwaad waar de schrijver als machteloos wezen in ronddoolt, en daar vervolgens over zeurt en piept.

Dat beeld is niet helemaal compleet. Er zijn ook schrijvers die vrijwillig meedoen aan schrijfwedstrijden. Daarvoor zijn er in Nederland mogelijkheden genoeg.

25 Augustus 2015

Louis Stevens is de man. Echt. Lees Ivo Victoria's feuilleton op Revisor.nl. Lees 'De geboorte' (met toelichting), 'De vis' en lees nu aflevering 3, 'De jeugdliefde'.

*

‘Maar jij ook, hoor,’ haastte Louis Stevens zich te zeggen. ‘Jij bent nog steeds een prachtig mooi meisje.’
‘Meisje,’ zei de jeugdliefde. Ze nam een hap en keek glimlachend in haar bord. Het was een zomeravond zoals die zich in de herinneringen van de mensen nestelt; eindeloos warm en windstil. Het terras keek uit op een plein waar jongens basketbal speelden; glimmende, gladde lijven.
‘Kom nu,’ zei Louis. ‘Je weet best dat jij mijn droomliefde was.’

20 Augustus 2015

Italiaanse verhalen

500 à 1000

Familiesaga

We bezochten een afgelegen dorp, op vijfhonderd meter hoogte. Het laatste stuk van de weg lag vol rommel, als de uitgestalde voorwerpen van een archeoloog die niet had hoeven graven. Zo zag je wat de oorspronkelijke bewoners zoal aten, hoe ze sliepen, wat ze verder deden. We liepen te voet naar de ingangspoort. Alle inwoners van het dorp droegen dezelfde familienaam, maar er waren twee ordes, de Abba-d’Agostino en de d’Agostino-Abba. Ze haatten elkaar. Een lange meanderende trap leidde naar het kasteel van het dorp. De toegang betaalden we met een radslag. Na drie pogingen oordeelde de controleur dat het resultaat volstond. In het kasteel droeg iedereen dezelfde bolle hoed, die bij de jongsten tot over hun oogleden viel. Historische klederdracht? Men keek ons onbegrijpend aan. Toen we op een terras de lokale specialiteit uitprobeerden, hoorden we krakende stemmen, die steeds luider riepen, en jawel: een duel kondigde zich aan, een Abba-‘d Agostino en een d’Agostino-Abba maakten provocerende konijnensprongen. We lieten de koffie maar voor wat hij was.

18 Augustus 2015

Louis Stevens is de man (2): de vis

Louis Stevens is de man

Louis Stevens is de man. Echt. Lees Ivo Victoria's feuilleton op Revisor.nl. Lees 'De geboorte' (met toelichting), en lees nu aflevering 2, 'De vis'.

*

Blootvoets, in zwembroek en T-shirt, liep Louis Stevens in de berm achter zijn broer aan. Hij verwonderde zich over het zonlicht dat door het bladerdak van de bomen langs de kant van de weg viel, en hun jongenslijven beschilderde met grillige vlekken. Net als John liet hij een lange hengel rusten op zijn schouder. In zijn hand droeg hij de oude blikken tabaksdoos waarin de maden krioelden. Zodra hij de rivier kon horen, dreven zijn gedachten af naar het donkere water, de dobber dansend op het ritme van onzichtbaar leven. Hij was uitzonderlijk geduldig voor zijn leeftijd. Urenlang kon Louis genieten van de mogelijkheid dat hij een spartelende vis uit het water zou trekken. De mogelijkheid, die was het belangrijkst - zolang iets onzichtbaar was, kon het alles zijn, en daarom viste hij bij voorkeur in de schaduw; in het zonlicht kon je de bodem zien.

13 Augustus 2015

J.V. Neylen (1989) studeerde theaterwetenschappen aan de universiteit van Gent. Momenteel schrijft ze gedichten en werkt ze aan haar eerste roman. Naast het schrijven werkt ze als redactrice voor Uitgeverij C. de Vries-Brouwers en voor het literair magazine Kluger Hans.

11 Augustus 2015

Het is tijd voor een nieuw feuilleton. Tijd voor Ivo Victoria. Lees Victoria zelf over 'Louis Stevens is de man':

'Eind 2012 publiceerde ik in de Revisor het verhaal 'Safari Lodge Blues', met in de hoofdrol de wat wereldvreemde Louis Stevens. De voorbije jaren bleef ik af en toe over Louis schrijven en iedere keer had ik enorm veel lol, wellicht omdat ik niets over hem wist, en hij dus nog alles kon zijn. Maar, naarmate ik concretere plannen met hem kreeg, drong de vraag zich op: wie is hij nu eigenlijk? Deze man kán toch niet alles zijn? Of wel?

Toen de Revisor mij vroeg dit tiendelige feuilleton te gaan schrijven, zag ik een unieke kans om mezelf te dwingen zijn hele leven in kaart te brengen, van zijn geboorte in 1971 tot aan zijn dood in 2055, in tien kleine en grote levensgebeurtenissen. Goddamnit als ik daarna niet weet wie hij is. Nu ja. Welkom bij de zoektocht naar mijn favoriete personage: Louis Stevens. Hij is de man.'

*

Tijdens de eerste seconden zwijgt hij. Pekzwarte ogen, bewegingloos wachtend op de contouren van wat een leven zal blijken te zijn. De bezwete en versufte moeder trommelt zachtjes met haar vingers op zijn rug, gaat met het puntje van haar neus langs zijn linkeroor, trekt een spoor door het laagje vernix caseosa op zijn wang. Liefkozend, vloekend, terwijl de pijn - net nog zwaar en breed in haar drijvend - zich razendsnel weer oprolt tot er een piepklein balletje van over blijft, dat in haar onderbewustzijn verdwijnt. Een verpleegster zet een clipboard horizontaal tegen haar buik en vult cijfers in op een formulier terwijl ze snelle blikken uitwisselt met de rest van het aanwezige medische personeel.

06 Augustus 2015

September

500 à 1000

1

We waren de jongens van september. De zomer brachten we door in de oude Levi's-magazijnen, die al jaren worden gebruikt door twee online speelgoedwinkels. Het augustuslicht viel gefilterd door de matglazen raampjes vlak onder het plafond naar binnen.  We stonden ’s ochtends tussen gele strandemmers en opblaasbare kangoeroes, ’s middags bij de glijbanen compleet met afdak van namaakbladeren. Allemaal van plastic. De hele dag werkten we onze orders af. Dit was onze zomerslaap, made in China. We bestonden even niet.

03 Augustus 2015

Fietsen

En de winnaar is... VI

Het literaire prijzencircus lijkt op wielrennen: er doen ruim tweehonderd boeken mee, eerst maakt een grote groep zich los uit het peloton, daarna ontstaat er een kopgroep van zes en uiteindelijk wint er eentje. Vaak is ook de winnaar te voorspellen, de sprinter onder de laatste zes, de rapste. De favoriet. Iedere schrijver wil in dat laatste kopgroepje zitten, iedere schrijver wil genieten van wat extra aandacht en een diner met wijn.

Toch is er een belangrijk verschil tussen schrijven en wielrennen: in het wielrennen kennen de renners hun plek.

Archief

Omhoog