Licht
Veel mensen hebben hier van de nacht hun dag gemaakt. De grootste supermarkt bij mij in de buurt, TESCO, is 24 uur per dag open. Ik vond dat eerst vooral overbodig, maar nu is er een vreemd soort geruststelling in het idee geslopen dat er achter het kruispunt, achter de huizenrij, een plek altijd toegankelijk is. Als ik er ’s avonds laat heen loop, ligt het uitgestrekte parkeerterrein er verlaten bij. De lantaarnpalen staan opgesteld als stadionlampen die het veld blijven belichten na een wedstrijd, terwijl het geluid van het gonzende publiek nog om de lege tribunes hangt. In grote rode letters gloeit TESCO boven de hallen, het TL-licht knalt uit de ingang, de portier stapelt mandjes.
Een tijdje reisde ik met de nachtbus naar Parijs. Na het gekeer en gedraai in de stad, kwam de bus op de snelweg. De chauffeur deed vanaf zijn dashboard de lichten boven de stoelen uit. Hij kon het gaspedaal ingedrukt houden. Met het stabiele geronk van de motor op de achtergrond viel ik in een lichte slaap, om in een donkere bus op te lossen in de nacht.
Volgende zomer worden de Olympische Spelen in Londen gehouden. Op verschillende plekken in de stad worden kraters geslagen om een stadion of zwembad te bouwen. In een fotoserie uit een buurtkrant houdt een jong meisje een kartonnen bord omhoog. ‘With the new stadium, we don’t need to switch the lights on in our kitchen’ heeft ze er in een grote letters opgeschreven.
De sterrenhemel is hier slecht te zien, dus wordt er een gemaakt. In kantoren die na sluitingstijd tegen het donker afsteken, wisselen verlichte kamers elkaar af met donkere vlakken. In een verspringend ritme staan de kantoren bij elkaar, de achterste ramen zijn vage lichtpuntjes. Neonlichten knipperen om de aankondigingen van de grote theaters. Reusachtige zoeklichten tasten gebouwen af, glijden over gevels de nacht in, tot ze weer een nieuwe muur raken. In Covent Garden wordt het donker gedeeld, door veel armaturen gedragen.
Eerst rekende ik de opheffing tussen dag en nacht tot het talent van de mens natuurwetten in te metselen in onze eigen constructies. Een brug door een gebergte en een tunnel onder water, een dag midden in de nacht. Nu zie ik al het licht dat de nacht in geschenen wordt, als een bevestiging ván die nacht. Er is niets gewonnen, elke avond weer zetten mensen zich schrap. Donkere gaten worden vermeden. Een bulk licht wordt uit een emmer omhoog gesmeten.
Van de nachtbus was het vervelendste moment de verplichte pauze. Door de lichte slaap heen, hoorde ik het geluid van de motor zakken, de chauffeur had zijn voet van het gaspedaal gehaald. Een bocht werd ingezet, de afrit die leidde naar het wegrestaurant. Met de andere passagiers strompelde ik in de richting van het restaurant, geïrriteerd omdat we uit de nacht waren gehaald, de nieuw gemaakte dag in.
*
Bernke Klein Zandvoort (1987) volgde de afdeling ‘Beeld & taal’ van de Gerrit Rietveld Academie. Zij debuteerde met gedichten in De Revisor. Voor De Revisor online schrijft zij vanuit Londen.
oooh ik wil een shakespeardiaanse tekst schrijven die begint met ‘oooh’, waarshijnlijk deed shakespeare dat nooit maar heb ik dat wel zo onthouden en werd dat in verantwoorde poezie klassen afgeleerd. en dan zou ik daarop laten volgen “death to waking up in busses, cold and siffened by the lack of space and the overload of time. Death to the cold artificial light piercing the sweet slumber of sleep, and death to the harshness of the pavement under feet that are denied their longing; to run, and run away from there and run over lush fields of promise.
kortom herkenbaar, bkz