Ketting
De moeder van mijn oppastweeling wilde de kerstman bezoeken. Die hield zich schuil in een getimmerd stalletje in Hyde Park, terwijl een slingerende rij mensen tussen koorden steeds een beetje dichter naar hem toe werd geschoven. Goedhartig zat de man in een decor van gestapelde balen stro. Zelfs in zijn wachten was hij gul.
Het stalletje hoorde bij de Winter Wonderland-kermis, maar deed als attractie niet onder voor de achtbaan. Er stonden net zoveel volwassenen als kinderen in de rij. Met iPhones, film- en fotocamera’s legden ouders hun wachtende kinderen vast. Het was ijzig koud, de rij schoof traag, de stal lag nog ver uit het zicht. De kinderen staarden weemoedig in de richting van de druk draaiende apparaten.
In de video Railings maakt de kunstenaar Francis Alÿs een wandeling door Londen. Achteloos ritst hij een houten drumstokje langs alle hekken die hij tegenkomt. Het is niet duidelijk of hij voorop loopt of ergens achteraan. Het tikkende geluid verbindt hem aan elke locatie. Elk hek heeft een andere toonhoogte. Met het stokje raakt hij de hele stad aan.
Voor mijn tweeling was de kermis al op de stoep voor het huis begonnen. Aan hun rugzakjes werd een koord van een meter vastgeklikt, zodat hun moeder en ik elk met een handvat controle over hun stapjes konden houden. We liepen naar de bushalte. Het meisje drentelde om me heen, verkende de reikwijdte van haar vrijheid. Ik probeerde de riem losjes in een boogje te laten hangen, terwijl ik over de schouder van elke voorbijganger een punt zocht om naar te staren.
De tweeling, uitgelaten omdat ze zelf mochten lopen, benoemde elke dubbeldekker die voorbij kwam, ook toen ze er bovenin zaten. Op King’s Cross moesten we van bus wisselen. Terwijl ik het meisje dicht bij me probeerde te houden in de modder van samenkoekende mensen, etensresten, fletse reclames en over haar heen krommende gebouwen, bleef zij trotse stapjes zetten recht op een vette duif in het perkje van een boom af.
Een groep kinderen speelde tikkertje in een vergeten parkje dat ik tegenkwam terwijl ik op zoek was naar een baantje. Het lag tussen twee blokken winkels en drukke wegen ingeklemd en bleek een kleine begraafplaats. Op een bankje streepte ik mislukte sollicitaties af. Verweerde zerken stonden op elkaar gedrukt achter gietijzeren hekken, als over elkaar geschoven speelkaarten. In het midden van het plein stak zomaar tussen de tegels een zerk omhoog. Het was het graf van William Blake. De kinderen hadden takken opgeraapt en sloegen ermee tegen de hekken, de zerk en elkaar.
Sommige dagen als ik de deur uitstap, slaat de stad aan als een geketende Rottweiler.
Ik probeer dan recht vooruit te kijken en bedenk dat er toch ook ergens bos is, een jungle, vlak land. Andere dagen wil ik alles aanraken, de slaphangende telefoondraden, de St. Paul bij nacht. Bezie ik afgekloven kippenbotjes op het trottoir als relikwieën van de moderne beschaving, haal ik de stad binnen als een veel te grote vangst.
*
Bernke Klein Zandvoort (1987) volgde de afdeling ‘Beeld & taal’ van de Gerrit Rietveld Academie. Zij debuteerde met gedichten in De Revisor. Voor De Revisor online schreef zij vanuit Londen. Ze zet haar blogposts voort bij ooteoote.nl; oude bijdragen zijn te lezen onder het trefwoord English Hours.
twee reacties
ik dacht altijd dat het bruce nauman was, die met het stokje. vandaag benoemde ik mijn twee talenten: met losse handen fietsen, door de stad die ik nu net zogoed ken als het huis waar ik opgroeide, en kijken. jij kan mij met je woorden laten kijken naar dingen die ik nooit heb gezien, alsof ik ze zelf zag. en alsof ik daardoorheen fietste met losse handen, ze allemaal aantikkend.
Bij jou past deze regel van William Blake: “To see the world in a grain of sand and a Heaven in a wild flower, Hold infinity in the palm of your hand, And eternity in an hour.”