» ga terug naar de website
Stichting De Revisor
Singel 262
1016 AC Amsterdam

020-5975421
info@revisor.nl literairetijdschriften.org

Schrijfdagboek: Pekske

Eind augustus 2009

Momenteel werkt Jan van Mersbergen aan een roman die in november 2011 zal verschijnen. Voor De Revisor houdt hij een schrijfdagboek bij. Vanaf het eerste kleine idee is te volgen hoe dit zich langzaam ontwikkelt tot een roman en ook is te zien tegen welke dilemma’s de schrijver aanloopt. Vandaag: een pekske.

Ik ging met vakantie. Ik nam geen laptop mee, alleen een notitieboekje, en ik had me voorgenomen weinig over mijn roman na te denken. Dat lukte niet, we kwamen met de trein aan in het dorpje in de Ardennen en bij het zien van de rivier, die vlak langs het station stroomde, ging het al mis.

De vorige keer schreef ik over het beroep en de afkomst van mijn hoofdpersoon. Omdat het verhaal zich afspeelt tijdens Vastelaovend was ik daarmee nog niet klaar. Hij moet ook een pekske hebben.

De Limbugse Vastelaovend wordt gekenmerkt door uitbundige pakken (pekskes). Ik kan van Ralf een Gorilla maken, die kom je daar tegen. Ik kan van hem een Rus maken in een bontjas, een Schot in een kilt, een Tangodanser, een Ridder, Bob de Bouwer, G.I. Joe, een Zebra… alles is mogelijk, maar dat zijn allemaal pekskes die niet bij mijn personage passen.

Ik kies voor de rivier.

Op een hoge brug in de Ardennen herinnerde ik me dat toen ik voor het eerst Carnaval vierde ik naar andere kant van de Maas moest. In onze goedkope Brabantse pekskes – kiel of gekleurde pyama, sjaal, ovenhandschoenen - stonden we op de pont. Dat beeld is een van de sterkste Carnavalsbeelden die ik ken.

Bij Venlo varen ook pontjes over de Maas.

Tijdens deze Vastelaovend is Ralf een veerman, in een veermansuniform, met een veermanspet, een tas, een bonnenboekje, een kniptang. Dat is wrang, want hij wil de rivier eigenlijk niet meer zien. Toch is een veerman anders bij de rivier betrokken dan een binnenvaartschipper. Hij legt geen kilometers af en gaat ook niet met de stroom mee of er tegenin; hij staat dwars op de stroming. Hij is de verbinding tussen het ene en het andere land.

Vanaf het water heten die beide oevers: Vasteland. Dat woord komt al aardig in de buurt van Vastelaovend.

Associaties zijn er legio, en Vastelaovend is een associatief feest. Ook dat spreekt in mijn voordeel, want mijn verteller kan vrij verbindingen leggen tussen alles wat hij doet en ziet en hoort.

Ik kwam die vakantie nog vaak bij de rivier, en niet om te zwemmen. Mijn Ralf zal in de roman continu heen en weer varen tussen de fictieve oevers van de Vastelaovend, maar ook tussen het heden en het verleden dat hem behoorlijk dwars zit.

Geen reacties

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.