Op een gegeven moment zaten er tien vreemde mannen in zijn huis; twee waren in de nieuwe zolderkamer een metalen constructie aan het plaatsen terwijl in de keuken drie kerels de valse wanden en valse plafonds aan het uitbreken waren waarachter oude en onverantwoorde leidingen liepen. Die leidingen werden door twee loodgieters weggehaald en vervangen. Ondertussen liep Peter Maes met een elektricien rond om te kijken waar de verlichting, de nieuwe stopcontacten en de internetaansluiting moest komen. Hij had frisdrank en chocoladewafels gehaald voor de mannen en buiten twee kratten bier gezet, voor na het werk.

'Maar je kunt Enter natuurlijk niet lezen zonder Hermans te kennen,' zei mijn collega tegen me.
'Natuurlijk.'

Maar toen was mijn recensie al af. Ik had niets opgepikt van Hermansreferenties, behalve het expliciete 'Lotte, die Nooit meer slapen in haar rugzak had, verklaarde Alfred Issendorf tot aansteller en mietje'. Logisch, we hiken door Noors territorium, en Lotte is allesbehalve een mietje in Grip. Maar ik had dus enorm veel gemist?!

Ik ben gaan herlezen, en moest erkennen dat Hermans' Noorse roman wel erg goed was. En dat hij uiterst vaardig is met witregels. En dat zijn eerste zin fenomenaal is. Maar of hij me nu zoveel helpt bij het begrijpen van Enter? Over witregels, perspectieven, vergelijken, en de nonsens van beïnvloeding.

Ze bestelden tegels met vijftig verschillende motieven, sommige hadden twee kleuren, andere drie of vier. Samen hadden ze een paar avonden een plan van de vloer gepuzzeld met kleine papieren kopietjes van de tegels; er mochten geen zelfde tegels naast elkaar komen of in de zelfde rij liggen, het was een hele wiskundige oefening. De man die de vloer ging leggen bestudeerde de oude vloer en zei dat hij hierop geen Marokkaanse tegels kon lijmen, de oude tegels moesten eruit, vervolgens konden ze de tegels in de cement leggen, dat zou het mooist zijn, in de cement. Peter Maes brak zelf de oude tegels uit en stapelde ze samen met zijn dochters op het terras naast de tuinstoelen.

Zie ook NRC Handelsblad en Athenaeum.nl. Van Mersbergen is, na Gustaaf Peek, het tweede redactielid van De Revisor dat de prijs voor aanstormend talent mocht ontvangen. Einde dienstbericht.

We bieden onze abonnees tijdelijk grote fragmenten uit nieuwe boeken van auteurs die in De Revisor stonden: Laura Broekhuysen, Hans Groenewegen, Jan van Mersbergen, Daan Heerma van Voss, en nu Victor Schiferli. Achter de abonneemuur. Ditmaal een groot fragment uit Dromen van Schalkwijk, het romandebuut voor de dichter die in het tweede halfjaarboek van 2011 publiceerde.

Haarlem, begin jaren tachtig. Felix Swammerdam woont met zijn moeder en streng-religieuze stiefvader op een flat in Schalkwijk. Op school sluit hij vriendschap met David Bergman van de veelbelovende band New Dark Age. Muziek is voor hen het enige wat telt, daarbij koestert Felix een allesverslindende verliefdheid voor Charlotte – maar hij is niet de enige.

Dromen van Schalkwijk is het verhaal van een zoektocht naar een eigen plek in de wereld, tegen de roesverwekkende achtergrond van alcohol, drugs en heel veel popmuziek.

Victor Schiferli (1967) publiceerde drie dichtbundels: Aan een open raam, Verdwenen obers en Toespraak in een struik. Dromen van Schalkwijk is zijn romandebuut.

• Liefdevol en melancholiek portret van een jeugd in de jaren tachtig. – Peter Buwalda over Dromen van Schalkwijk
• Schiferli heeft, als het om het scherp tussen droom en werkelijkheid gaat, heel wat illusies in de hoge hoed. Hij grossiert in verrassende beelden. – NRC Handelsblad

Firma Fiksal had woord gehouden: binnen een week stond het nieuwe dak op het huis met de dakkapel waarin de vier ramen gingen komen en het gat voor het raam aan de andere kant waarin inderdaad de torens van Gent gevangen zaten. Hij stond boven als een keizer te genieten van het uitzicht; hij telde elf kerktorens, zag een blauwe reiger in een treurwilg landen en het vijvertje van het park waarop een dun laagje ijs lag. Hij zag het al helemaal voor zich: hier zou hij werken en kijken en zijn vrouw uitkleden.
De volgende dag werden de ramen er ingezet; alweer een staaltje efficiëntie. Konden ze op de universiteit maar zo werken, kwam het in hem op. Hij vroeg aan de ploegbaas wanneer ze met het plakwerk boven zouden kunnen beginnen.

Afgelopen maandag overleed Doeschka Meijsing (1947-2012). Ze droeg zeer actief bij aan dit tijdschrift in de beginjaren ervan, maar deze archiefvondst is uit 1985 (nummer 5), een fragment dat later zou terugkomen in Meijsings boek Beer en Jager (1988).

Het is vreemd om een huilbui te hebben naast een wildvreemde. Mijn oom Vincent Walter stierf in 1999. Het was mijn lievelingsoom. Hij was acteur, speelde De kleine prins in zijn eentje. Telkens verzette hij twee stappen om een andere rol aan te nemen. Hij heeft een jaar of tien Ramses Shaffy ondersteund. Nog later dreef hij café Kerk, waar acteurs en schrijvers kwamen drinken. Doeschka Meijsing kwam er. Ze raakten bevriend.

De offerte kwam diezelfde week nog; het was niet goedkoop, maar binnen de maand zou hij een nieuwe kamer met uitzicht hebben. Ze maakten een afspraak bij de bank voor een extra lening. Het huis hadden ze acht jaar geleden gekocht en dat betaalden ze af in dertig jaar, de extra lening zou over twintig jaar lopen. Maar met de belastingvoordelen van een groene lening, die voordelen bood bij isoleren en dubbele beglazing, zou het al met al meevallen. En ze hadden geluk, firma Fiksal had nog een gaatje in hun agenda, en de weersvoorspellingen waren gunstig.